Гэй што там за гоман,
Хто там рагоча?
Пяе, скача ў ночы
Да жартаў ахвочы?!

Манюкi, блазаны:
Голыя грудзi;
Смешныя скокi –
Спакою ня будзе!

Мертвыя, быццам,
На зямлю кладуцца;
Раптам «прачнуцца»,
Падскочуць, узаўюцца!

З iмi ўзаўецца
Пясок пад нагою
Ды песня, якою
Паветра напояць!

    Наадварот ходзяць,
    Насуперак робяць,
    Часам пужаюць,
    Заўжды сваволяць

    Мыюцца пылам,
    У спеку – пад коўдрай.
    Чысцяцца брудам,
    Голыя ў холад

    Чуюць нячутнае…
    …Час пранiзаюць
    Бачаць нябачнае…
    …У бязмежжы блукаюць

    Каменчыкам стануць
    У дзiцячай далонi,
    Бляскам ляза,
    Кропляй поту на скронi...

Глядзяць на iх людзi
I хмель весялосцi
Куфалi сэрцаў
Поўнiць да краю

Думкi - у пекла!
Iнстынкты - на волю!
..Збiць! ...Зруйнаваць!
..Злiцца! ...Спатолiць!

Шчыраму смеху
Расчыняць насустрач
Дзверы душы,
Вочы ў цемры расплюшчаць

Крылы расправiць,
Хто поўзаў учора!
...Кружыць, калыша
Сусветнае Кола!

Адзiнае цела
Сям’i велiзарнай
Бясконцыя спевы
Няспынныя танцы

Але кожны iмкнецца
Пракласцi дарогу:
Шырокiя крокi
Па-за Кола Прыроды

Дарэмныя скокi,
Вандроўкi да зораў -
Дзiця ганарлiвае
Паказвае нораў!

Зламаныя крылы,
Няўдалыя роды,
Падараваная моц
Адышла назаўседы!